Μαρουσώ Γεωργοπούλου: "Το θέατρο διδάσκει, διαμορφώνει, εξελίσσει και εν τέλει μας κάνει καλύτερους ανθρώπους."

Οι φωτογραφίες της συνέντευξης είναι του Σπύρου Περδίου 

Αν σας ζητούσα να μας γνωρίσετε τη Μαρουσώ μέσα από πέντε λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;

Αν έπρεπε να παρουσιάσω τον εαυτό μου με πέντε λέξεις, θα έλεγα ότι είμαι εργατική, τελειομανής, φιλότιμη, ευαίσθητη και δίκαιη. Είναι πέντε χαρακτηριστικά μου που φαίνονται έντονα όταν κάποιος με γνωρίσει καλά.

Είναι εύκολο ή δύσκολο το επάγγελμα του ηθοποιού στις μέρες μας;

Πολύ ενδιαφέρουσα ερώτηση και σας ευχαριστώ που μου δίνετε την ευκαιρία να απαντήσω. Θεωρώ, λοιπόν, ότι στις μέρες μας, το επάγγελμα του ηθοποιού αντιμετωπίζεται με μια ευκολία, που με βρίσκει αντίθετη. Ο καθένας πιστεύει ότι μπορεί να γίνει ηθοποιός, να δουλέψει στο θέατρο ή στην τηλεόραση και γενικά να αποκτήσει μια αναγνωρισιμότητα. Το επάγγελμα του ηθοποιού, ανεξαρτήτως εποχής, είναι ελκυστικό και ταυτόχρονα ιδιαίτερα απαιτητικό. Πόσο μάλλον, στην εποχή μας, με τον τεράστιο ανταγωνισμό και τις λίγες θέσεις σε θέατρο, κινηματογράφο και τηλεόραση. Παράλληλα, όμως, είναι ένα επάγγελμα με βαθιά δημιουργικότητα και έντονη συναισθηματική ανταμοιβή. Επομένως, αν και δύσκολο, μπορεί να παρέχει σ' αυτούς που το αγαπούν πραγματικά, κίνητρα για εξέλιξη και καλλιτεχνική έκφραση.

Αυτό τον καιρό σας βρίσκουμε σε ένα ιδιαίτερο θεατρικό ανέβασμα. Μπορείτε να μας μιλήσετε για το έργο και να μας παρουσιάσετε την ηρωίδα σας;

«Χορεύοντας στη Λούνασα» του BrianFrielστο «Θέατρο Κάτω από τη Γέφυρα» σε σκηνοθεσία Νίκου Δαφνή, κάθε Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00. Είμαι πολύ ενθουσιασμένη που συμμετέχω σ' αυτό το υπέροχο ανέβασμα ενός από τα πιο σημαντικά και πολυβραβευμένα σύγχρονα θεατρικά έργα, με πολύ αγαπημένους συναδέλφους.

Το έργο διαδραματίζεται στην Ιρλανδία του 1936 και αφηγείται, μέσα από την οπτική ενός αφηγητή, τη ζωή πέντε αδελφών που ζουν μαζί σ' ένα μικρό χωριό.

Εγώ υποδύομαι την Άγκνες που είναι ένας πολύ ιδιαίτερος ρόλος. Σιωπηλή και εσωστρεφής, με έντονο εσωτερικό κόσμο, πλέκει γάντια για να βγάζει τα προς το ζην. Μέσα της κουβαλά καταπίεση, ανεκπλήρωτες επιθυμίες και μια βαθιά ανάγκη για αγάπη και διαφυγή. Μια φωτιά που σπάνια ξεσπά αλλά όταν το κάνει, το κοινό το νιώθει σαν αποκάλυψη. Η σχέση της με την αδελφή της Ρόουζ, δείχνει τη φροντίδα και την τρυφερότητά της, ενώ η σιωπή της συχνά μιλά περισσότερο από τα λόγια.

Ποια μηνύματα περνάει στο κοινό;

Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο, γραμμένο το 1990, πραγματεύεται θέματα όπως η οικογένεια, οι κοινωνικοί περιορισμοί, η οικονομική δυσκολία, αλλά και η ανάγκη για ελευθερία και έκφραση. Οι πέντε αδελφές προσπαθούν να βρουν διέξοδο από τη μίζερη και ανυπόφορη ζωή τους μέσω του χορού. Είναι η δική του στιγμή ελευθερίας.

Ποια τα οφέλη του θεάτρου στη ζωή ενός ανθρώπου;

Το θέατρο είναι από τους πρώτους τρόπους που διάλεξε ο άνθρωπος για να εκφραστεί και να επικοινωνήσει. Η κοινωνικοποίηση, η ομαδικότητα, η συλλογικότητα και η συνεργασία είναι οι βάσεις των θεατρικών δραστηριοτήτων. Μαθαίνουμε μέσα από την αλληλεπίδραση με τους υπόλοιπους και δοκιμάζουμε στον κόσμο του φανταστικού, ρόλους και κοινωνικές συμπεριφορές, που μπορεί να μην τις υιοθετούσαμε ποτέ στην πραγματικότητα. Οι άνθρωποι επιλέγουν να βλέπουν ή να παίζουν θέατρο γιατί έχουν ανάγκη την επαφή, κοινωνική ή συναισθηματική. Έχουν ανάγκη να νιώσουν αλλά και να εκφραστούν. Να απελευθερωθούν!

Έχετε να μας διηγηθείτε μια περίεργη κατάσταση που ζήσατε πάνω στο σανίδι;

Η αλήθεια είναι ότι έχω να διηγηθώ πολλά περιστατικά από θεατρικές παραστάσεις. Όμως, θα σας πω κάτι πολύ πρόσφατο που έγινε στην πρεμιέρα του «Χορεύοντας στη Λούνασα». Στο κοινό ήταν ο δωδεκάχρονος γιος μου και το άγχος μου ήταν διπλάσιο. Κατά τη διάρκεια της παράστασης απέφευγα να τον κοιτάξω, όμως για μια στιγμή τα βλέμματά μας συναντήθηκαν και τον είδα να είναι βουρκωμένος και να με κοιτά. Ήταν μια στιγμή του έργου που κι εγώ ήμουν αρκετά φορτισμένη. Αυτό, λοιπόν, το δευτερόλεπτο που κοιταχτήκαμε ένιωσα να μου μιλά με τα μάτια και να μου λέει πόσο περήφανος είναι. Ήταν αρκετά λυτρωτικό και μου έδωσε μεγάλη δύναμη για τη συνέχεια. Τέλος, στον χαιρετισμό όταν τον είδα όρθιο να χειροκροτά ασταμάτητα, δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω. Δεν ξέρω κατά πόσο απάντησα στην ερώτηση, αλλά για μένα ήταν μια πολύ ιδιαίτερη στιγμή της θεατρικής μου πορείας.

Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;

Αυτή τη στιγμή το «Χορεύοντας στη Λούνασα» είναι το τρίτο θεατρικό έργο που συμμετέχω. Παράλληλα παίζω σε δύο παραγωγές για παιδιά του Θεάτρου Κάτω από τη Γέφυρα. «Η Ιστορία του γάτου που έμαθε σ' έναν γλάρο να πετάει» του Λουίς Σεπούλβεδα και το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα, σαν τον σκύλο με τη γάτα» του Γιάννη Καλατζόπουλου συμπληρώνουν την τριάδα. Τέλος, είμαι στις τελικές πρόβες για ένα ακόμα θεατρικό ανέβασμα. «Βάσει Σχεδίου» του Μπάμπη Αρώνη, ένα ψυχολογικό θρίλερ με πολλές ανατροπές που έρχεται τον Μάρτη στο θέατρο «Άβατον». Κι έτσι θα κλείσει ο θεατρικός μου χειμώνας! Νομίζω ότι μετά θα χρειαστώ επειγόντως διακοπές! 

Κλείνοντας, ποια ευχή θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες μας;

Αρχικά θα ευχηθώ ειρήνη και υγεία, που αν και θεωρούνται ευχές «κλισέ», είναι ό,τι πιο σημαντικό στις μέρες μας. Στη συνέχεια, θα ήθελα να ευχηθώ ο κόσμος να μπορεί να πηγαίνει σε θεατρικές παραστάσεις, να αποκτά ερεθίσματα, να προβληματίζεται, να επιδοκιμάζει ή να απορρίπτει με επιχειρήματα και να γίνεται όλο και καλύτερο κοινό για μας τους ηθοποιούς. Το θέατρο διδάσκει, διαμορφώνει, εξελίσσει και εν τέλει μας κάνει καλύτερους ανθρώπους.