Μίλτος Γήτας: "Η έμπνευση γεννιέται συχνά εκεί όπου υπάρχει μια μικρή ρωγμή: στη μνήμη, στην απώλεια, στη σιωπή."

Για πρώτη επαφή με τους αναγνώστες, γνωρίστε μας τον Μίλτο με πέντε λέξεις.

Ως άνθρωπος παραμένω ονειροπόλος και πεισματάρης, ως δημοσιογράφος πολλές φορές είμαι κυνικός, ως γονιός, σύντροφος και φίλος είμαι τρυφερός και δοτικός.

Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με ποιο κόστος;

Δεν θυμάμαι κάποια στιγμή που να την επέλεξα συνειδητά. Η ποιητική γραφή ήρθε νωρίς, όταν ήμουν 11 ετών, ήρθε σαν ανάγκη, σαν τρόπος να βάζω τάξη στις σκέψεις μου και να αντέχω όσα δεν χωρούσαν αλλιώς μέσα μου. Περισσότερο με διάλεξε εκείνη, παρά το αντίστροφο. Το κόστος ήταν και παραμένει η διαρκής εγρήγορση… να μην μπορώ να προσπεράσω εύκολα ούτε τη χαρά ούτε την απώλεια, να κουβαλάω τις λέξεις ακόμη κι όταν θα ήθελα απλώς να σωπάσω. Μα ίσως αυτό να μην είναι μόνο κόστος, να είναι και ο τρόπος μου για να συνεχίζω να πορεύομαι.

Τι σημαίνει έμπνευση για εσάς;

Έμπνευση για μένα είναι εκείνη η στιγμή που κάτι το καθημερινό, μια λέξη που ειπώθηκε πρόχειρα, ένα περίεργο φως στο σπίτι το απόγευμα, μια απουσία που επιμένει να μας πονά αρχίζει και γίνεται λέξεις στο χαρτί. Η έμπνευση δεν με επισκέπτεται για να με πληγώσει περισσότερο αλλά για να με κάνει να αισθανθώ καλύτερα. Η έμπνευση γεννιέται συχνά εκεί όπου υπάρχει μια μικρή ρωγμή: στη μνήμη, στην απώλεια, στη σιωπή. Με αναγκάζει να βρω τη σωστή λέξη, όχι την όμορφη, αλλά την αληθινή. Με δυο λόγια έμπνευση είναι να μην προσπερνάς αυτό που σε πονά, αλλά να του δίνεις μορφή. Να το κάνεις λέξη. Να το μοιράζεσαι.

Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας που δυσκολεύει την γραφή σας;

Ωραία ερώτηση, πρώτη φορά μου την κάνουν!!! Μάλλον το γεγονός ότι είμαι εδώ και πολλά χρόνια υπερδραστήριος και ταυτόχρονα τελειομανής για να μη πω εργασιομανής εμποδίζει τη γραφή μου να ξεδιπλώσει τις σκέψεις μου στο λευκό χαρτί. Κι αυτό αποδεικνύεται σε περιόδους παύσης από άλλες δραστηριότητες που γεννιέται αμέσως ένα ποίημα ή ένα πεζό μου κείμενο.

Μιλήστε μας για το νέο σας βιβλίο. Ποια μήνυμα θέλετε να περάσετε στους αναγνώστες;

Το νέο μου βιβλίο, το «Ποπ Κορν» γεννήθηκε από την ανάγκη μου να μιλήσω για μια καθημερινότητα που καταναλώνεται γρήγορα, όπως και το ίδιο το ποπ κορν. Στιγμές που «σκάνε» δυνατά, εντυπωσιάζουν για λίγο και ύστερα εξαφανίζονται. Μέσα στα 31 νέα ποιήματα του βιβλίου μου συνυπάρχουν η τρυφερότητα, η βαθιά προσωπική αγωνία, η λύπη από απώλειες και τα εφηβικά μου όνειρα. Το «Ποπ Κορν» απευθύνεται σε αναγνώστες που νιώθουν ότι ζουν σε μια εποχή υπερπληροφόρησης αλλά ταυτόχρονα και εσωτερικής σιωπής. Αν κάτι θα ήθελα να πάρουν μαζί τους κλείνοντας το βιβλίο μου, δεν είναι ένα να καταλήξουν σε ένα συμπέρασμα, αλλά να έχουν μια μικρή ανησυχία, εκείνη που σε κάνει να κοιτάς αλλιώς τα πράγματα την επόμενη μέρα.

Πιστεύετε ότι οι Ελληνίδες και οι Έλληνες διαβάζουν βιβλία στις μέρες μας; Επιλέγουν την λογοτεχνία για γνώση και διασκέδαση;

Διαβάζουν αλλά όχι όπως παλιότερα και όχι με τον ίδιο τρόπο. Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες σήμερα διαβάζουν αποσπασματικά, συχνά υπό πίεση χρόνου. Το βιβλίο δεν έχει πια τον αυτονόητο χώρο που είχε άλλοτε στην καθημερινότητα μας, κυρίως ανταγωνίζεται την οθόνη, την ταχύτητα, την ανάγκη για άμεση πληροφορία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι έχει χάσει την αξία του. Αντίθετα, για όσους επιμένουν, το βιβλίο λειτουργεί σχεδόν ως καταφύγιο. Η λογοτεχνία ειδικά δεν επιλέγεται πια τόσο για «γνώση» με τη στενή έννοια, όσο για κατανόηση των πραγμάτων. Υπάρχει βέβαια και μια νέα γενιά αναγνωστών που προσεγγίζει τη λογοτεχνία επιλεκτικά. Δεν τους ενδιαφέρει ο «κανόνας» όσο το αν ένα βιβλίο τους μιλά αληθινά. Αυτό μπορεί να είναι ανησυχητικό για την ποσότητα, αλλά ελπιδοφόρο για την ποιότητα της σχέσης με το διάβασμα. Άρα, το ερώτημα δεν πρέπει να είναι αν διαβάζουμε λιγότερο ή περισσότερο, αλλά «γιατί» και «πώς» διαβάζουμε. Και όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που αναζητούν νόημα, παρηγοριά ή μια βαθύτερη μορφή απόλαυσης, η λογοτεχνία θα εξακολουθεί να έχει λόγο ύπαρξης.

Ποια είναι η αγαπημένη σας φράση;

Κάτι που μου το άφησε προίκα η αγαπημένη μου προγιαγιά Βασιλική. Εκείνη με έναν αιώνα ζωή έλεγε, «δικός σου ο ανήφορος, δικός σου κι ο κατήφορος», ότι στη ζωή δηλαδή είμαστε οι επιλογές μας. Αυτή τη φράση τη λέω συχνά και στα παιδιά μου…

Κλείνοντας, ποια ευχή θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες μας;

Εύχομαι στους αναγνώστες σας σωματική αλλά και ψυχική υγεία. Ψυχραιμία με όσα συμβαίνουν και φυσικά αρκετή λογοτεχνία στη ζωή τους…