Παναγιώτης Καβαλιεράκης: "Το θέατρο σε μαθαίνει πρώτα να ακούς, τους άλλους και πάνω από όλα τον εαυτό σου."
Αν σας ζητούσα να μας γνωρίσετε τον Παναγιώτη μέσα από πέντε λέξεις ποιες θα ήταν αυτές;
Ανήσυχος, παρατηρητικός, συναισθηματικός, πεισματάρης και παρά τις καθημερινές δυσκολίες – αισιόδοξος.
Είναι εύκολο ή δύσκολο το επάγγελμα του ηθοποιού στις μέρες μας;
Δεν ήταν ποτέ εύκολο επάγγελμα και σήμερα ίσως είναι ακόμη λιγότερο. Ο ηθοποιός παλεύει με τον εαυτό του. Κάθε ρόλος σε αναγκάζει να ψάξεις μέσα σου πράγματα που δεν είναι πάντα βολικά. Από την άλλη όμως, είναι ένα επάγγελμα που σου επιστρέφει κάτι πολύ σπάνιο, την επαφή με τους ανθρώπους και την αίσθηση ότι, έστω για λίγο, επικοινωνείτε αληθινά.
Αυτό τον καιρό σας βρίσκουμε σε ένα ιδιαίτερο θεατρικό ανέβασμα. Μπορείτε να μας μιλήσετε για το έργο και να μας παρουσιάσετε τον ήρωά σας;
Με την Θεατρική Ομάδα 'Το Θέατρο του Άλλοτε' σε σκηνοθεσία της Βαρβάρας Δουμανίδου και κινησιολογία του Δημήτρη Βασιλειάδη ανεβάζουμε τον «Φάουστ» του Γκαίτε, ένα έργο τεράστιο και βαθιά ανθρώπινο. Στην αρχή υποδύομαι τον Ποιητή, που ουσιαστικά υπερασπίζεται τη φαντασία, το όνειρο και την ανάγκη του ανθρώπου να πιστέψει σε κάτι πέρα από τη στεγνή λογική. Αργότερα εμφανίζομαι σε διάφορους βοηθητικούς ρόλους.
Πόσο διαχρονικό είναι το συγκεκριμένο έργο και ποια μηνύματα περνάει στο κοινό;
Ο «Φάουστ» είναι ίσως πιο σύγχρονος σήμερα απ' όσο νομίζουμε. Μιλά για έναν άνθρωπο που τα έχει όλα ως γνώση αλλά νιώθει άδειος. Ζούμε σε μια εποχή πληροφορίας, αλλά όχι πάντα νοήματος. Το έργο θέτει το ερώτημα: μέχρι πού μπορεί να φτάσει ο άνθρωπος για να γεμίσει αυτό το κενό;
Ποια τα οφέλη του θεάτρου στη ζωή ενός ανθρώπου;
Το θέατρο σε μαθαίνει πρώτα να ακούς. Όχι μόνο τους άλλους, αλλά και τον εαυτό σου. Σε βάζει στη θέση κάποιου άλλου χωρίς να τον κρίνεις. Νομίζω ότι γι' αυτό είναι απαραίτητο να υπάρχει στην ζωή ενός ανθρώπου.
Έχετε να μας διηγηθείτε μια περίεργη κατάσταση που ζήσατε πάνω στο σανίδι;
Πολλές και χρειάστηκε να αυτοσχεδιάσω για να προχωρήσουμε παρά κάτω. Αν ρωτήσετε τους Συνεργάτες μου θεωρούν ότι ίσως έχω κάνει το σαρδάμ του αιώνα όταν ανεβάζαμε την ΄Φόνισσα΄ του Παπαδιαμάντη. Τώρα τι άλλο να σας πρωτοπώ , σκηνικά να διαλύονται επάνω στην σκηνή καθώς παίζαμε, λιποθυμίες του κόσμου κατά την διάρκεια της παράστασης και πολλά πολλά άλλα.
Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια;
Αυτή τη στιγμή το βασικό μου σχέδιο είναι να αρέσει η παράσταση μας όσο γίνεται σε περισσότερο κόσμο. Κατά τα άλλα, θέλω να συνεχίσω να δουλεύω σε ρόλους που με βγάζουν από την «ασφάλειά» μου. Το θέατρο για μένα έχει νόημα μόνο όταν με αλλάζει λίγο κάθε φορά.
Κλείνοντας, ποια ευχή θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες μας;
Να βρίσκουν χρόνο για πράγματα που τους συγκινούν πραγματικά. Και αν μπορούν, να έρθουν στο θέατρο — όχι μόνο για να δουν εμάς, αλλά για να συναντήσουν για λίγο τον εαυτό τους.