Νίκος Παπακώστας: "Ο γραπτός λόγος έγινε σταδιακά ένας τρόπος να κατανοήσω τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μου."
Αν σου ζητούσα να μας γνωρίσεις τον Νίκο μέσα από πέντε λέξεις, ποιες θα διάλεγες;
Χαμογελαστός,
Αισιόδοξος,
Ονειροπόλος,
Πεισματάρης,
Ελεύθερος
Ποια είναι τα ερεθίσματα που σε οδήγησαν να εκφραστείς με τον γραπτό λόγο;
Νομίζω πως με οδήγησε κυρίως η ανάγκη να δώσω μορφή, σε όσα δύσκολα χωρούσαν στην καθημερινή ομιλία. Τα ερεθίσματα ήταν πολλά. Οι ανθρώπινες σχέσεις, οι απώλειες, οι έρωτες και οι δεκάδες μικρές στιγμές που άφηναν μέσα μου ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα. Επηρεάστηκα επίσης από την μουσική, την λογοτεχνία, τους μεγάλους Έλληνες ποιητές και στιχουργούς, αλλά και την παρατήρηση της ίδιας της ζωής γύρω μου. Ο γραπτός λόγος έγινε σταδιακά ένας τρόπος να κατανοήσω τον κόσμο αλλά και τον εαυτό μου. Μια ανάγκη εσωτερικής επικοινωνίας με τον χρόνο μετατράπηκε σε δημιουργική έκφραση. Χωρίς να με νοιάζει ποτέ το political correct, η γραφή αποτελεί για μένα το τέλειο άλλοθι και μια αφορμή για ανταρσία…
Γνώρισε μας με λίγα λόγια το τελευταίο σου βιβλίο.
Η δεύτερη ποιητική μου συλλογή ονομάζεται ''Ατμίζοντας Στιγμές'' και κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες και συγκεκριμένα τον Φεβρουάριο μέσα από τις Εκδόσεις Φυλάτος (FylatosPublishing). Πρόκειται για ένα έργο που εστιάζει στη μνήμη, στο χρόνο, στις μικρές στιγμές που αποκτούν τελικά το βάρος του ιερού.
20 ποιήματα που κινούνται ανάμεσα στην αθωότητα και τη γνώση, στην ορμή και τη γαλήνη, στη μνήμη και την φθορά, χαρτογραφώντας το λεπτό σημείο όπου το γνώριμο ακουμπά το άγνωστο. Κουβαλάνε μέσα τους θραύσματα βιωμάτων, αστικά τοπία και θάλασσες, καλοκαίρια που επιστρέφουν, έρωτες που άφησαν το ίχνος τους και πρόσωπα που κράτησα για πάντα μέσα μου. Με δόσεις λυρισμού, καμουφλαρισμένα όμως μέσα σε ρεαλιστικά και γήινα στοιχεία, τα ποιήματα αυτά θεωρώ ότι μπορούν να λειτουργήσουν για τον αναγνώστη ως εργαλείο αυτογνωσίας και υπαρξιακής διερεύνησης. Ένας φόρος τιμής λοιπόν σε ανθρώπους, ευκαιρίες και στιγμές που ματαιώθηκαν, αλλά…δεν ξεθώριασαν.
Επιδιώκεις το έργο σου να έχει κάποιο κοινωνικό αντίκρισμα;
Δεν γράφω με σκοπό να επιβληθώ ή να κατευθύνω, όμως πιστεύω πως κάθε μορφή τέχνης κουβαλά αναπόφευκτα έναν κοινωνικό παλμό. Ακόμη και όταν ξεκινά από κάτι βαθιά προσωπικό, συναντά τελικά τον άνθρωπο, τις ανάγκες και τις αγωνίες του. Αν το έργο μου μπορεί να κάνει κάποιον να αισθανθεί λιγότερο μόνος, να θυμηθεί, να αμφισβητήσει ή να ελπίσει λιγάκι περισσότερο, τότε ίσως αυτό να είναι και το ουσιαστικότερο κοινωνικό του αντίκρισμα και η μεγαλύτερη επιβράβευση για μένα. Εξάλλου πάντα ήθελα να "βρω'' τους ανθρώπους…
Τι σημαίνει έμπνευση για εσένα;
Η έμπνευση για μένα είναι καθετί που ανασαίνει. Μια βαθιά στιγμή σύνδεσης με όσα αισθάνομαι και παρατηρώ γύρω μου. Μπορεί να γεννηθεί μέσα από τη σιωπή, από ένα βλέμμα, μια απώλεια, ένα δρόμο τη νύχτα ή ακόμη και από μια λέξη που επιμένει μέσα μου. Η έμπνευση είναι εκείνη η εσωτερική σπίθα που μετατρέπει το βίωμα σε ανάγκη για έκφραση και την ποίηση σε έναν τρόπο να δώσεις φωνή σε όσα δύσκολα λέγονται αλλιώς…
Πώς ξεκινάς να γράψεις ένα ποίημα;
Συνήθως ένα ποίημα δεν ξεκινά με μια ολοκληρωμένη σκέψη, αλλά με κάτι μικρό και επίμονο, μια εικόνα, μια τυχαία λέξη που μου έχει καρφωθεί στο μυαλό, μια αίσθηση, μια εσωτερική ανησυχία που δεν με αφήνει ήσυχο, ακόμα και μια ανάγκη να εξομολογηθώ κάποιο μυστικό μου. Δεν κάθομαι και λέω σήμερα θα γράψω, πολλές φορές το ποίημα έρχεται μόνο του και ζητά να ειπωθεί. Από κει και πέρα αφήνομαι να με οδηγήσει αυτό, στον τελικό προορισμό. Για μένα, η ποίηση είναι περισσότερο μια διαδικασία αποκάλυψης παρά κατασκευής.
Μελλοντικά σχέδια;
Γενικά ως άνθρωπος αποφεύγω τα μεγαλόπνοα σχέδια. Θέλω να είμαι υγιής, δημιουργικός, ευτυχισμένος, γαλήνιος, το ίδιο και οι άνθρωποι που αγαπώ. Είμαι θιασώτης του ένα βήμα τη φορά. Τώρα, το πιο άμεσο σχέδιο είναι η κυκλοφορία κάποιων τραγουδιών σε στίχους μου, μέσα στους επόμενους μήνες, που είναι έτοιμα.
Κλείνοντας, ποια ευχή θέλεις να στείλεις στους αναγνώστες μας;
Να μη φοβάστε να ονειρεύεστε και να χαμογελάτε, μόνο έτσι κάνετε τους περισσότερους να ανησυχούν!!